Ney mürşid-i kamildir. Kuşlara uçmayı öğreten bir üstaddır, yerinden ayrı düşmüş olan herkesin dert arkadaşıdır, ayrılığa isyandır, sevgilinin kapısının zilidir, musikinin tespihidir, âşık’ı sarhoş eden bir iksirdir.

Ney Dergisi:

Türkiye’de bir ilk olma özelliği taşıyan dergi, merakla beklenen son sayısında birbirinden güzel röportaj ve dosyalarla okuyucusuna merhaba dedi.

“Musiki Tarihimiz” kapağıyla çıkan dergi okuyucularına Reha Sağbaş yorumuyla çok geniş bilgiler veriyor. Prof. Dr. İsmail Hakkı Nur “Sessizliğin Ardındaki Hikmet” isimli yazıyı kaleme alırken, Sabiha Tak “Tasavvufta Lale’ye Bakış” isimli yazısıyla derginin ilgi çekici bölümlerini oluşturuyor.

yeni sayısının röportaj konuğu olan Ney yapımcısı Ömer Özçelik meraklılarına tatmin edici ve yön gösteren bilgiler veriyor.

Zeytinburnu Belediyesi tarafından kültür sanat hayatımıza kazandırılan “Neyhane” de derginin dikkat çeken bir diğer konusu.

Genel yayın yönetmenliğini Neyzen Ali Özkan Demir üstadın yaptığı derginin editörlüğünü Dr. Metin Aytekin, sanat yönetmenliğini de Mehmet Emin Öztürk üstlendi.

Ayrıca Ney Dergisini internetten çevrimiçi olarak okuyabilirsiniz. Ney Dergisinin internet sitesi için buraya tıklayın.

Bir çocuk ilk resmini genelde ablasının yeni yaptığı ödevin üzerine çizer. Annesi kendisine kızınca “anne bende ödev yapıcaaaam” der ağlayarak. Sonrası malum, kendisine bir kalem bir de eski kullanılmış bir defter verilir. İşte bu noktadan sonra “kirletme sanatı” başlar.

Çocuk belli bir yaşa gelince de değişik şeyler çizmeye başlar. Genelde anne ile çocuk arasında şu diyalog geçer.

Anne: Ne çiziyormuş benim biricik oğlum?

Çocuk: Bilmem anne birden bir ilham geldi bunları çizdim.

Anne: Ay ne güzel çizmişsin kim bu çizdiklerin?

Çocuk: Bu Fredy, bu Karın Deşen Cek, Bu da frenkeştayn

Anne: 2^+%&/(^!’{@???

Sizin de çocuğunuzun aklına öcü geldiğinde anlatmak yerine bunu oturup da çiziyorsa sizinde çocuğunuz büyüyünce grafiti sanatçısı olabilir.

BU GRAFİTİ DE NE OLİY LO?

Boş gördüğün bir duvar, ağaç, hayvan, direk, çöp kutusu üzerine sprey boya ile resim yapıyor yada süslü yazı yazıyorsan grafiti yapmış oluyorsun. Aslında çılgınca bir şey! Ve YASAK

Türkiye’de bu sanatı yapmak çok riskli.
Şöyle bir diyalog düşünün
- Canım sen berber Ahmet’in oğlu değil misin? Duvarıma ne yaptığını öğrenebilir miyim?
- Evet benim Rıza amca. Sana ücretsiz Grafiti yapıyorum.
- hmm! Bu yeni bir parti mi? HANIIIIIIM KIZILCIK SOPASINI GETİR!
Ahmet amcanın oğlu grafiti sevdalısı ise çok uzun yaşayamaz. Avrupa ülkeleri ise bu iş için eğitim verip adam yetiştiriyor.

Bir demiryolcu olarak değinmek istiyorum. Demiryolları araçlarına böyle resim ve yazıların yapımı 1929 dünya ekonomik bunalımında Amerika’da trenlerde kaçak yolculuk eden HOBO denilen serseri ordusu mensupları tarafından yapılmıştır. Bu gün gar sahasında dolaşırken çok sayıda bu vagonlardan görmeniz mümkün. Bu vagonlara yapılan yazı ve resimler sürekli boyanarak devletimize ek masraf oluşturuyor. Devletin bu duruma bir el atıp bu grafiti meraklısı gençlere sanatlarını göstermeleri için yer tayin etmesi en güzeli.

Ama her şeye rağmen çok güzel bir etkinlik olduğunu düşünüyorum ve yapamadığım için de yapanları baya bir kıskanıyorum. Kendi odamın duvarlarını bu şekilde yapmak isterdim ama eşimin bu işe pek sıcak bakacağını sanmıyorum. Konuyu ona açıp da “Manyakmısın sen” gibi bir hakaret işitmektense bu düşüncemi sizlerle paylaşmak istedim.

50 Adet muhteşem tam boyut grafiti örneği görmek için burayı ziyaret edebilirsiniz.