Geçen gün yeni ayakkabılarım oldu. Şöyyyle en hızlı koşanından, beyaz, spor bir çift ayakkabı. Hee mont da vardı yanında: kapüşonu kocaman, mavi, su geçirmez cinstendi.

Fermuarının üzerinde örümcek adam bile vardı. Her şeyi tamdı yani. Ama hayır, eksikti. Eksikti çünkü üzerinde annemin kokusu, ayakkabılarımda babamın parmak izleri yoktu. Hayata tutunmak için bir yer arıyordum. Ayakkabı boyuyordum üç-beş kuruşa ve hayata boyadığım ayakkabıların bağlarından tutunmaya çalışıyordum. Boyamadan önce çözdüğüm o ayakkabı bağları, sadece bir ayakkabı bağı değildi. Belki hayat yükümü çeken urgan, belki de düşlerimde gökyüzüne süzülen o balonun ipiydi.

Hayallerim çalınmıştı benim. Bilye oynarken kazdığım küçücük kuyunun içindeyim, saki. Şehrin bütün kötülükleri, mezarlığından kaçan tüm hayaletler, kokuşmuş tümceler! Hepsi hepsi orda. Bir bilyelerim! Bilyelerim kuyunun dışında kaldılar. Uçurtmamı karakargalar kaçırmıştı, baykuşlara vermek için. Kırmızı başlıklı kızın kurdu ondan vazgeçip benim peşime düşmüştü, sanki. Hep soluk soluğayım.
Titrek yüreğimle ne yapacağımı bilmezken, insanlar korkuyor benden. Adım sokak çocuğu ya! Ya faça çekersem bir yerlerine! Maazallah paralarını da çalarım demi! Üstüm başım kir pas içinde ya, kirletirse o şık elbiselerini!

Peki, geçen gün ki o resim çizen abi neden terslemişti, beni? Oysa ne kadar uysaldım. Çok da sevimli olduğumu düşünüyordum. Sanırım bu sadece benim düşüncemmiş.

Ben sadece istemiştim ki: beni de çizsin. Ama sadece beni değil. Yanımda babamı ve yumuşacık eline sıkı sıkı sarıldığım annemi de çizsin. Belki de sadece karakalem çalışılmış o resim kâğıdında görecektim onları. Ama kalemi gitti bana yine karası kaldı hayatın.

İşte kalbim belki de bunun için üzülmeyi seçti.

Söyler misiniz tüm bu hissettiklerim kadere dönüşen çaresizliğimden mi; yoksa içinde eriyip gittiğim sefilliğimden mi?

Diye yazar herhalde bir sokak çocuğu, ömür defterine bir sayfa daha eklerken.

Biz kendi penceremizden görebildiklerimizi aktarabildik; ancak. Ama onlar! Onlar sıcak sobaya elini dokunduranlar.

Hissetmeyen bilemez belki ama gelin bizler de sobaya dokunan o ellerin suyu olalım ve

23 Nisan’ın hediye edildiği tüm çiçekler ama tüm çiçekler sulansın.

Merve ABADANOĞLU

Şems: Muhammed mi büyüktür, yoksa Beyazıt Bistami mi?

Mevlana: O ki peygamberlerin sonuncusudur; O’nun yanında Beyazıt’ın sözü mü olur?

Şems: Neden Muhammed “kalbim paslanır da bu yüzden Rabbime günde yetmiş kez istiğfar ederim” diyor da, Beyazıt “kendimi noksan sıfatlardan uzak tutarım, bedenimin içinde Allah’tan başka varlık yok” diyor; buna ne dersin?

Mevlana: Muhammed her gün yetmiş makam aşıyordu. Her makamın yüceliğine vardığında önceki makam ve mertebedeki bilgisinin yetmezliğinden istiğfar ediyordu. Oysa Beyazıt ulaştığı makamın yüceliğinde doyuma ulaştı ve kendinden geçti, gücü sınırlıydı; onun için böyle konuştu.

İki dervişin yolu bu şekilde kesişti. Yeni gelen bu derviş yüzünden artık Mevlana sohbet, vaaz vermez oldu. Bu durum Konyalıları kızdırdı ve şemsi gitmesi yolunda tehdit dahi etme cüretini gösterdiler. Şems bir gün ortadan kayboldu. Mevlana Şems’in gidişinden sonra yemeden içmeden kesilmiş, kimseyle görüşmez olmuş, Şems’e aşk ve özlem dolu gazeller söyler olmuş.

İşte bu gazelde bunlardan biri. Yılmaz Erdoğan’ın seslendirmesiyle dinlemek de farklı bir tat veriyor insana.

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.

Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

Ey ay, felek harab olmuş, ziyan olmuş senin için

Bizi öyle harab, öyle ziyan ediyorsun, etme.

Ey, makamı var ve yokun üstünde olan

Sen varlık sahasını terk ediyorsun, etme.

Sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan

Sen ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

Şekerliğinin içinde zehir olsa dokunmaz bize

Sen zehri o şeker, şekeri zehrediyorsun, etme.

Harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı

Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer

Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

İsyan et eyy arkadaşım, söz söyleyecek an değil

Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.

src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js">

Şems: Neden Muhammed “kalbim paslanır da bu yüzden Rabbime günde yetmiş kez istiğfar ederim” diyor da, Beyazıt “kendimi noksan sıfatlardan uzak tutarım, bedenimin içinde Allah’tan başka varlık yok” diyor; buna ne dersin?

Mevlana: Muhammed her gün yetmiş makam aşıyordu. Her makamın yüceliğine vardığında önceki makam ve mertebedeki bilgisinin yetmezliğinden istiğfar ediyordu. Oysa Beyazıt ulaştığı makamın yüceliğinde doyuma ulaştı ve kendinden geçti, gücü sınırlıydı; onun için böyle konuştu.

İki dervişin yolu bu şekilde kesişti. Yeni gelen bu derviş yüzünden artık Mevlana sohbet, vaaz vermez oldu. Bu durum Konyalıları kızdırdı ve şemsi gitmesi yolunda tehdit dahi etme cüretini gösterdiler. Şems bir gün ortadan kayboldu. Mevlana Şems’in gidişinden sonra yemeden içmeden kesilmiş, kimseyle görüşmez olmuş, Şems’e aşk ve özlem dolu gazeller söyler olmuş.

İşte bu gazelde bunlardan biri. Yılmaz Erdoğan’ın seslendirmesiyle dinlemek de farklı bir tat veriyor insana.

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.
Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

Ey ay, felek harab olmuş, ziyan olmuş senin için
Bizi öyle harab, öyle ziyan ediyorsun, etme.

Ey, makamı var ve yokun üstünde olan
Sen varlık sahasını terk ediyorsun, etme.

Sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan
Sen ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

Şekerliğinin içinde zehir olsa dokunmaz bize
Sen zehri o şeker, şekeri zehrediyorsun, etme.

Harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

İsyan et eyy arkadaşım, söz söyleyecek an değil
Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.

Ya neydi onlar öyle, Yırtılmış 5 parçaya bölünmüş, parçaları bantla yapıştırılmış, pantolonun cebinde unutulup çamaşır makinesinde yıkanmış, rengi solmuş vesaire vesaire paralar… Hatırlıyorum da Mark ve Dolar aldığımızda bu paraları nasıl itinayla katlar, cüzdanımızın en güzide köşesine itina ile iliştirirdik. Fazla yıpranırsa, yırtılırsa geçmeyeceğini düşünürdük. Hala da böyle düşünüyoruz galiba. Ama kendi paramızı cüzdana koyma gereği duymaz, kot pantolonumuzun cebine kırıştıra kırıştıra, tepiştire tepiştire koyarız.

Sonra günler 1 Ocak 2005 i gösterdiğinde YTL’ye geçiş yaptık. Eki yırtık pırtık paralardan kurtulduk. Aradan kısa bir süre geçmeden paralar eski halini almaya başladı. Yine yırtıldı, yıkandı, bantlandı falan filan. Şimdi? şimdi de paralarımız yenilendi. Yeni paramız küçük ebatları, güzel tasarımı ve renk tonlarıyla dikkat çekiyor. Bakalım bu güzellikleri ne zamana kadar sürecek. Bakalım ilk bantlı yırtık para ile ne zaman karşılaşıcım. Bence çok uzun sürmeyecektir.

Mevzu buraya ait değil ama bir konuya değinmek istiyorum. Geçenlerde denk geldim. Eşime bir çanta alacaktım hediye olarak. Genç bir arkadaş içeri girdi ve “Yeni TL’ye uygun cüzdan var mı abi?” diye sordu. Buradan cüzdan üreticilerine ve gözü pek girişimcilere duyurulur. Yeni paramıza uygun, boyutu daha küçük cüzdanlar yapın ve yüksek cirolar elde elin. Bu işe çoktan başlayanlar vardır belki ama düşünmeyenler varsa üretime başlasın

İlkyazı her zaman zor olmuştur. “Söze nerden gireyim, nasıl bir başlangıç yapayım?” diye düşünür durursun. Ama açık söylemek gerekirse ben bu işin bu kadar zor olacağını düşünememiştim. Şu satırları yazarken bile ilkyazımla alakalı zihin fırtınaları yaşıyorum. Ama bu kadar düşünce içersinde söze de bir türlü başlayamıyorum. “Yeter ulan başlayacaksan başla” dediğinizi duyar gibiyim.

Bu blogu açmamdaki amaç, olaylar ve konular hakkındaki düşüncelerimi özgün bir ifadeyle (başka sitelerden kopyala-yapıştır yapmadan) siz değerli okuyucularım/takipçilerimle paylaşmak. Gün gelecek yeni çıkan bir oyun hakkında konuşacağız, gün gelecek ilginç siteleri tanıtacağız, gün gelecek bileşim dünyasındaki gelişmelerden bahsedeceğiz. Bu blogun nasıl gelişeceğini, ne yöne gideceğini inanınki bende bilmiyorum. Bekleyip hep birlikte göreceğiz.

Ama inandığım bir şey var ki bu blogun ne yöne gideceğini tayin edecekler sizlersiniz. Yorumlarınızla blogum renklenecek, zenginleşecek.