Geçen gün yeni ayakkabılarım oldu. Şöyyyle en hızlı koşanından, beyaz, spor bir çift ayakkabı. Hee mont da vardı yanında: kapüşonu kocaman, mavi, su geçirmez cinstendi.

Fermuarının üzerinde örümcek adam bile vardı. Her şeyi tamdı yani. Ama hayır, eksikti. Eksikti çünkü üzerinde annemin kokusu, ayakkabılarımda babamın parmak izleri yoktu. Hayata tutunmak için bir yer arıyordum. Ayakkabı boyuyordum üç-beş kuruşa ve hayata boyadığım ayakkabıların bağlarından tutunmaya çalışıyordum. Boyamadan önce çözdüğüm o ayakkabı bağları, sadece bir ayakkabı bağı değildi. Belki hayat yükümü çeken urgan, belki de düşlerimde gökyüzüne süzülen o balonun ipiydi.

Hayallerim çalınmıştı benim. Bilye oynarken kazdığım küçücük kuyunun içindeyim, saki. Şehrin bütün kötülükleri, mezarlığından kaçan tüm hayaletler, kokuşmuş tümceler! Hepsi hepsi orda. Bir bilyelerim! Bilyelerim kuyunun dışında kaldılar. Uçurtmamı karakargalar kaçırmıştı, baykuşlara vermek için. Kırmızı başlıklı kızın kurdu ondan vazgeçip benim peşime düşmüştü, sanki. Hep soluk soluğayım.
Titrek yüreğimle ne yapacağımı bilmezken, insanlar korkuyor benden. Adım sokak çocuğu ya! Ya faça çekersem bir yerlerine! Maazallah paralarını da çalarım demi! Üstüm başım kir pas içinde ya, kirletirse o şık elbiselerini!

Peki, geçen gün ki o resim çizen abi neden terslemişti, beni? Oysa ne kadar uysaldım. Çok da sevimli olduğumu düşünüyordum. Sanırım bu sadece benim düşüncemmiş.

Ben sadece istemiştim ki: beni de çizsin. Ama sadece beni değil. Yanımda babamı ve yumuşacık eline sıkı sıkı sarıldığım annemi de çizsin. Belki de sadece karakalem çalışılmış o resim kâğıdında görecektim onları. Ama kalemi gitti bana yine karası kaldı hayatın.

İşte kalbim belki de bunun için üzülmeyi seçti.

Söyler misiniz tüm bu hissettiklerim kadere dönüşen çaresizliğimden mi; yoksa içinde eriyip gittiğim sefilliğimden mi?

Diye yazar herhalde bir sokak çocuğu, ömür defterine bir sayfa daha eklerken.

Biz kendi penceremizden görebildiklerimizi aktarabildik; ancak. Ama onlar! Onlar sıcak sobaya elini dokunduranlar.

Hissetmeyen bilemez belki ama gelin bizler de sobaya dokunan o ellerin suyu olalım ve

23 Nisan’ın hediye edildiği tüm çiçekler ama tüm çiçekler sulansın.

Merve ABADANOĞLU

Geleneksel kitapçılar hala çok popülerdir. Pek çok kitap yayıncıları ve satıcılar bu işi yüzyıllardır aynı şekilde yapıyorlar. Kitapları her zaman toplumun değişik kesimlerince talep görmektedir. Bu yüzden farklı kategorilerdeki kitapların farklı okuyucuları mevcuttur. Geleneksel kitap satıcıları için çok fazla kitap stoku yapmak karlı bir iş değildir. Aradığınız bir kitabı geleneksel kitapçılarda bulmak da deveye hendek atlatmak gibi bir şeydir.

Ayrıca bu insanların zaman harcamasına sebep olur. Erkek ve kadınların çok yoğun iş programları yüzünden kitap almak için bu kadar vakit harcamaları vakit kaybı olarak algılanır. Birden fazla kitap alımı yapılacağı zaman da kitapçılar tek tek gezilmek zorunda kalınır.

İnternetten alışveriş bu gibi sorunlar yaşayan kitapseverler için çok iyi bir hizmet oldu. Online alışveriş kolay ve ucuz bir yöntemdir. Dünyanın dört bir yanındaki yayıncılar ve kitap satıcıları, yaygın web siteleri, ayrıntılı katalogları ile alışverişi zevke dönüştürmüş durumdalar. Online alışveriş sitelerinde dükkan kirası elektrik su giderleri ve çalışan maaşları gibi ek maliyetler olmadığı için daha ucuza alışveriş imkanı mevcuttur. Ayrıca yayınevleriyle koordineli çalışan online satış siteleri stok yapma gibi bir maliyetten de kurtulmuş oluyorlar. Yayınevinden istenilen kitabı anında getirterek, çoğu zaman direk yayınevinden satış yaparak maliyetleri çok aza indirebiliyorlar.

Online alışverişlerde kitap alınırken birkaç önemli husus göz ardı edilmemelidir. Mutlaka çevrimiçi olarak kitap seçilip alınabilen bir site kullanılmalıdır. Sitenin güvenilir ve ulusal olarak tanınmış bir site olması da çok önemlidir. Alışveriş yapılacak web sitesinin şirket bilgileri, telefon ve adres bilgilerinin gizli olmamasına dikkat edilmelidir.

internet kitapçınız kitapyurdu.com’dan binlerce kitaba ulaşabilirsiniz.

Ya neydi onlar öyle, Yırtılmış 5 parçaya bölünmüş, parçaları bantla yapıştırılmış, pantolonun cebinde unutulup çamaşır makinesinde yıkanmış, rengi solmuş vesaire vesaire paralar… Hatırlıyorum da Mark ve Dolar aldığımızda bu paraları nasıl itinayla katlar, cüzdanımızın en güzide köşesine itina ile iliştirirdik. Fazla yıpranırsa, yırtılırsa geçmeyeceğini düşünürdük. Hala da böyle düşünüyoruz galiba. Ama kendi paramızı cüzdana koyma gereği duymaz, kot pantolonumuzun cebine kırıştıra kırıştıra, tepiştire tepiştire koyarız.

Sonra günler 1 Ocak 2005 i gösterdiğinde YTL’ye geçiş yaptık. Eki yırtık pırtık paralardan kurtulduk. Aradan kısa bir süre geçmeden paralar eski halini almaya başladı. Yine yırtıldı, yıkandı, bantlandı falan filan. Şimdi? şimdi de paralarımız yenilendi. Yeni paramız küçük ebatları, güzel tasarımı ve renk tonlarıyla dikkat çekiyor. Bakalım bu güzellikleri ne zamana kadar sürecek. Bakalım ilk bantlı yırtık para ile ne zaman karşılaşıcım. Bence çok uzun sürmeyecektir.

Mevzu buraya ait değil ama bir konuya değinmek istiyorum. Geçenlerde denk geldim. Eşime bir çanta alacaktım hediye olarak. Genç bir arkadaş içeri girdi ve “Yeni TL’ye uygun cüzdan var mı abi?” diye sordu. Buradan cüzdan üreticilerine ve gözü pek girişimcilere duyurulur. Yeni paramıza uygun, boyutu daha küçük cüzdanlar yapın ve yüksek cirolar elde elin. Bu işe çoktan başlayanlar vardır belki ama düşünmeyenler varsa üretime başlasın

Türkiye Avrupa Birliği’ne girer mi? bence giremez. Giremez derken Avrupa Birliği ülkemizi tam üye olarak almaz.

Türkiye 1999 yılında AB ile tekrar müzakerelere başlamış ve yine taahhütlerde bulunmuştur. Şimdi varsayalım Türkiye içindeki siyasal ve sosyal hatta ekonomik sorunları halletti, uyum yasalarının hepsini çıkardı, insan hakları, Evrensel Beyannamesi’nin tüm maddelerini, hatta Kopenhag kriterlerinin tümünü uyguladık. Kıbrıs sorununu da hallettik.

Hatta olayın başka bir boyutu, kokoreci yasakladık, işkembeyi ortadan kaldırdık, vs. vs….

Peki, bütün bunlara rağmen AB’ye tam üye olabilecek miyiz? Hayır olamayız. Çünkü Avrupa Türkiye’yi Avrupa Birliği’ne almayacak. Neden mi?

a) AB parlamentosunda ve AB komisyonunda temsilci sayısı ülkelerin nüfusuna göredir. Nüfusun ve nüfus artış hızının yüksek olduğu Türkiye yarın tam üye olsa AB parlamentosu ve komisyonunda en çok üyeye sahip olmuş olacak. Bunu Avrupa asla kabul etmez.

b) Türkiye tam üye yapılsa AB içinde serbest işgücü dolaşımı bulunduğundan Türkiye’den Avrupa’ya büyük göç olurdu. Bugün 5 milyon civarındaki Türk’ü geri göndermeye çalışan Avrupa; neden bunun on katı riske ve sosyal soruna girmek istesin ki?

c) Türkiye tam üye olur ise AB şartına göre az gelişmiş bölgelere yardım fonundan zorunlu olarak 1 trilyon doların üzerinde yardım yapılması gerekir.Ekonomisi güçlü bir Türkiye’yi Avrupa Birliği kabullenemez.

d) Türkiye AB’ye oranla ekonomik ve politik iç sorunları çok daha fazla olan bir ülkedir. Tam üye olunduğu takdirde bu sorunlar AB’ye taşınmış olacak. Sorunlu bir ülkeyi istemez hiçbir topluluk.

e) AB Türkiye’yi sosyo-kültürel olarak ta Avrupalı gibi görmemektedir.

Ayrıca 2006 yılı Avrupa ülkelerini kapsayan araştırmaya göre; Fransızların %62’si, Belçikalıların %57’si, Hollandalıların % 65′i, İngilizlerin % 56’sı Türkiye’yi AB’de görmek istemiyor. Peki, tüm bu saydığım gerçekler ve anketin sonucunda nasıl olacakta Avrupa Birliği’ne gireceğiz?

Şimdiye kadar verdiğimiz tavizlerin iki kat fazlasını da versek yine almazlar.Onun için ülkemizin ulusal çıkarları açısından Avrupa Birliği’ne ”TAVİZ” vermeyelim.